برایمر پادشاه ساز کلارینت (II)

a class=

جک برایمر
جک برایمر

یک روز برایمر ساعت ۴ مدرسه را ترک کرد تا به دعوت بیچام به منزل او در سن جانز وود برود. بیچام از او پرسید: «چه چیزی را بنوازیم پسرم؟» در نتیجه این گزینش، برایمر به یکی از اعضای بخش سازهای بادی ارکستری تبدیل شد که قرار بود اجرای تروجان ِ برلیوز (Berlioz) آن از تلوزیون پخش شود. این گروه سازهای بادی، موسیقی بی نظیری را اجرا کرد که کیفیت فوق العاده ای داشت. یکبار هم طی اجرا بیچام بر روی سکو و استرائوس بین تماشاچیان شاهد اجرای آهنگ “دون جوئان” خود بود.

این تغییر برای برایمر بسیار متفاوت تر از موسیقی آرامی که تا کنون می نواخت بود اما او خیلی زود رپرتوار را آموخت. او خیلی سریع خود را با هر سبکی تطبیق داد و زمانی که با ارکستر در نیو اورلئان به اجرا می پرداخت به راحتی با ستارگان موسیقی جاز محلی مانند آلفونس پیکو (Alphonse Picou) کهAlligator Hop و Olympia Ray را برای کینگ الیور ساخته بود، به صورت بدیهه می نواخت.

او در سال ۱۹۶۳، ارکستر فیلارمونیک سلطنتی را ترک کرد و در همان سال به درخواست ویلیام گلوک (William Glock) به ارکستر سمفونیک BBC پیوست که همراه با کالین بلکبری به عنوان کلارینت نوازان اصلی به شمار می رفتند. پیر بولز در سال ۱۹۶۹ رهبر ارکستر شد. البته تمایل بولز به موسیقی معاصر و پیروی از استانداردهای خشک کمال گرایی (perfectionism) به راحتی با رویکرد خونسرد برایمر جور در نمی آمد. اینکه برایمر آهنگ های اریک کوتز را بنوازد بسیار محتمل تر بود تا نواختن آهنگ های لوسیانو بریو! برایمر در اکتبر ۱۹۶۲ به ارکستر سمفونیک لندن پیوست و در ۷۲ سالگی بازنشست شد.

در سال ۱۹۶۰ برایمر نشان سلطنتی افسری انگلیس را دریافت کرد و از دانشگاه های نیوکاسل اِپان تاین، کینگستون و دو مونتفورد مدرک افتخاری دریافت کرد. او همچنین کتاب های کلارینت (۱۹۷۶)، در ارکستر (۱۹۸۷) و زندیگنامه اش، از جایگاه من (۱۹۷۹) را منتشر کرد.

برایمر حتی زمانی که در ارکستر فیلارمونیک سلطنتی بود به تعهدات خود به گروه های رقص پایبند بود و مدیریت گروه های موسیقی مجلسی را به عهده داشت. او همچنین مدیریت گروه تکنوازان سازهای بادی لندن و کوارتت ساکسیفون مایکل کرین را که بعدا به کوارتت ساکسیفون لندن تبدیل شد را نیز به عهده داشت.

این فعالیت به انرژی بسیار زیادی احتیاج داشت و باعث خلق کارهای برجسته ای شد که قوی ترین نوازندگان را می ترساند. برایمر در جشن تولد ۸۰ سالگیش، کنسرتو اول کلارینت وبر، کنسرتو کلارینت موزار و کوئینتت کلارینت موزار را با سازی که کمتر کسی می تواند بیش از ۴۵ دقیقه کوک نگه دارد اجرا کرد! برایمر می گوید: «شاید یکی از رازهای من این است که یک بازیکن بسیار مشتاق راگبی بودم.»

telegraph.co.uk

منبع : جک برایمر، سلطان انگلیسی کلارینت (II)

Leave a Reply


هفت + = 12

به ما امتیاز دهید:
به این صفحه

به این سایت